Beschermd wonen

Toch zelf schoonmaken!

Geschreven door Ruby en Danya op 22 maart, 2019

Beschermd wonen

Mogelijk denk je nu aan een blijf van mijn lijf huis maar het gaat hier over samenwonende autisten die leren wassen, strijken, koken en het bijhouden van administratie en daarnaast gewoon studeren of werken.

Al een tijdje proberen we iets op papier te zetten over beschermd wonen. Dat was lastig.

Danya: Mijn ervaring met beschermd wonen is niet heel goed geweest. Ik heb me nog nooit zo gehandicapt gevoeld als de periode dat ik daar woonde. Beschermd wonen leek en was uiteindelijk ook wel een goede tussenstap op weg naar zelfstandigheid. Het was af en toe helemaal kut maar heeft wel gemaakt dat ik na een jaar beschermd wonen en een paar jaar ambulante begeleiding, zelfstandig woon.

Ruby: Ik moest nog even bedenken of ik wel wil dat iedereen weet dat ik in beschermd wonen zit, maar ik denk dat het nu wel tijd is dat ook de mensen die wat verder van me af staan weten dat niet alles me zo makkelijk afgaat als het lijkt.

Danya: Waarschijnlijk was ik niet de geschikte kandidaat. Het kan dus net zo goed zijn dat het voor veel andere mensen wel een hele positieve ervaring is, is geweest of zal zijn. Ik wil niet een trap na geven.

Ruby: Lastig was het om te schrijven over mijn ervaringen terwijl ik nog in beschermd wonen zit. Jij wil niet natrappen, ik wil graag voorkomen dat ik tegen het zere been van medebewoners of begeleiding schop.


Je kiest niet met wie je samenwoont en ondanks dat huisgenoten ook autisme hebben, is het net zo goed afwachten of je met die huisgenoten ook prettig kan samenwonen. Het is immers zo dat autisten onderling net zo veel van elkaar kunnen verschillen als twee willekeurige niet-autisten.

Danya: Het is misschien nog wel moeilijker omdat in een huishouden met voornamelijk autisten er over het algemeen meer is om rekening mee te houden dan een ochtendhumeur.

Ruby: Je merkt dat niet iedereen met autisme altijd even flexibel is. Ik kan alleen koken als het aanrecht leeg is en mijn huisgenoot gaat pas afwassen als er een week afwas opgespaard is. Iemand zal zich dan aan moeten passen.

Danya: De begeleiding had bij mij een soort ideaalbeeld waarbij het hele huis samenleeft en van alles samen onderneemt. Als ik aangaf naar een demonstratie te gaan werd medebewoner Pietje Puk voor m'n neus gezet met de mededeling dat hij ook wel graag wilde demonstreren.

Ruby: Je hebt toch gewoon je eigen vrienden! Ik vind het irritant dat je niet zomaar mensen uitnodigt om langs te komen omdat je dan je huisgenoot een hartaanval bezorgt. Daarnaast weet niet iedereen dat ik in beschermd wonen zit en dan is de drempel om een etentje, feestje of een Netflix avond te organiseren nogal hoog.

Danya: Voor mij was het omgaan met de begeleiding ingewikkelder dan omgaan met huisgenoten. Het was me allemaal veel te truttig en betuttelend.

Ruby: Ik heb een goede klik met mijn persoonlijk begeleider en kan heel veel met hem bespreken. Dat hij of een andere begeleider zomaar het huis binnenkomt, vind ik minder prettig omdat je niet altijd zin hebt in contact en soms net uit je nest komt na een zware nacht.

Danya: Daar had ik een hekel aan! Vaak als ik thuis kwam stond er meteen iemand om me uit te horen wat ik had gedaan en waar ik was geweest. Begeleiding ben ik gaan ontwijken.

Ruby: Ja, dan krijg je het gevoel dat je naast autisme een verstandelijke beperking hebt.

Danya: Het is nog erger geweest. Ze hebben mijn ouders wel eens gebeld met de mededeling dat ik niet thuis had geslapen. Bloed irritant, en voor mij heel lastig om duidelijk te maken dat dit niets met begeleiden te maken had. Het is behoorlijk denigrerend, dat alleen mijn ouders duidelijk konden maken dat ze helemaal niet zitten te wachten op dit soort berichten en dat waar ik slaap hun niets aan gaat.

Ruby: Mijn begeleider sluit weddenschappen met me af over leuke mannen die ik tegen ga komen op skivakantie.

Danya: In de laatste periode dat ik daar woonde, heb ik ook een prettige begeleidster leren kennen die me na vertrek uit beschermd wonen, ambulant is blijven begeleiden. Dat is me wel goed bevallen!

Ruby: Bij mij in huis wonen dus niet alleen maar huisgenoten met autisme, één heeft geen autisme. De huisgenoot zonder autisme is bekend met autisme en volgt een studie in die richting. Dat is ideaal! Het is een hele goede zet geweest om in beschermd wonen ook iemand te laten wonen zonder autisme.

Het geeft me iets meer het gevoel wel normaal te zijn en dat maakt het voor mij makkelijker om begeleiding te accepteren, zeker nadat ik al zelfstandig met Danya heb gewoond zonder begeleiding. Ik merk dat ik de adviezen van een leeftijdsgenoot veel sneller aanneem omdat die zich toch het best in mij kan verplaatsen. Het voelt gelijkwaardiger of zo.

Danya: Je gelijkwaardig voelen is wel een belangrijk punt. In mijn ogen is de beste begeleider iemand die helpt en je iets kan leren zonder dat je het gevoel krijgt een gehandicapte sukkel te zijn. Tips voor alle begeleiders. Let op je intonatie en verander niet je manier van spreken, te veel begeleiden is nog erger dan te weinig en jouw normen zijn niet altijd de mijne en dat is niet per se iets slechts.

Danya: Denk je dat je hierna nog begeleid gaat wonen?

Ruby: Nee.

Als de persoonlijk begeleider een knappe man is, met een goede baan, hij koken als hobby heeft en er om kan lachen als ik maandelijks een pinpas of sleutel kwijt ben, dan wil ik er wel over nadenken.

Comment Box is loading comments...