Boulimia nervosa

Ik heb er mijn buik vol van

Geschreven door Ruby en Danya op 30 oktober, 2019

Boulimia nervosa

Wat is dit fucking spannend! Maar als je een blog hebt, hoort dit er ook bij.

Voor mijn werk geef ik vaak aan verschillende groepen mensen presentaties over autisme. Een van de onderwerpen die daarbij regelmatig voorbijkomt is 'autisme en eetstoornissen'. Enkele weken geleden stond ik voor een groep diëtisten van een ziekenhuis in Amsterdam. Op de vraag of ik zelf ervaring had met eetstoornissen, heb ik geantwoord dat daar nu aan gewerkt wordt. Ik heb namelijk boulimia nervosa.

Boulimia nervosa betekent ziekelijke honger door een psychische oorzaak. Het kenmerkt zich door ongecontroleerde eetbuien, compenserend gedrag waarvan braken de bekendste is en een dwangmatige belangstelling voor je eigen lichaamsvorm en gewicht. Dat laatste resulteert in een laag zelfbeeld waarbij je in de spiegel enkel nog een dikke tor ziet in plaats van een vol slank onontdekt supermodel.

Van jongs af aan ben ik erg onzeker over mijn uiterlijk. Drie jaar geleden dacht ik dat ik dé manier had gevonden om af te vallen. Een soort lifehack.

Op YouTube kan je filmpjes vinden over hoe je kauwgum uit je kleren krijgt met pindakaas of hoe je een teenslipper repareert met de sluiting van een broodzak, mijn lifehack is dat als je te veel eet je een vinger in je keel steekt en dan niet aankomt. Dus drie jaar geleden begon mijn eetstoornis. Hoewel mijn vader beweert dat deze al op mijn 3e begon toen hij voor de prullenbak stond en ik erlangs probeerde te komen met een mond vol bruine bonen.

Ik heb de afgelopen jaren gedacht dat ik geen probleem had en dat ik er wel mee kon stoppen, valt dat even tegen, ik had beter moeten weten. Een paar maanden geleden is het (helaas) bekend geworden bij mijn omgeving dat mijn eenzame strijd tegen voedselverspilling niet helemaal op eerlijke wijze verliep (zij wisten beter).

Dat mijn omgeving het wist was voor mij niet het grootste probleem, maar dat ik er daadwerkelijk wat aan moest gaan doen, had ik wat meer problemen mee. Iets doen aan de eetbuien lijkt me een goed plan maar dat ik moet stoppen met braken vind ik nog erg ingewikkeld. Dat is inmiddels een heftige verslaving geworden. Het voelt alsof ik de controle verlies die ik eigenlijk drie jaar geleden al verloren ben. Daarnaast voel ik me bekeken en voelt het alsof niemand mij gelooft als ik na het eten moet plassen.

Mijn moeder hing vijf minuten nadat ze van het eetprobleem af wist al aan de telefoon om een afspraak te maken met de huisarts. Heel eng want ik had, en heb eigenlijk nog steeds, geen idee wat er allemaal op me af ging en gaat komen. Vanaf dat moment volgde er in de afgelopen drie maanden een aantal bezoeken aan de huisarts en moest er regelmatig bloed geprikt worden. Een tekort aan foliumzuur verklaarde mijn vermoeidheid en samen met mijn huisarts is in die periode besloten om mij aan te melden bij de kliniek Novarum.

Het zou allemaal heel erg lang gaan duren, wat ik op dat moment al niet heel erg vond. De wachtlijst was in het ergste geval een jaar en dat is precies de tijd die er eigenlijk voor nodig is om mij aan het hele idee te laten wennen.

Op 11 oktober was er wel al een intakegesprek (dit duurde een hele dag, beginnend bij een lekke band inclusief paniekaanval). De eerste twee gesprekken waren erg prettig maar ook confronterend, er werden een hoop vragen gesteld waar je liever geen antwoord op geeft. Daarna werd uitgelegd dat er voor het behandelen van een eetstoornis grofweg twee verschillende opties zijn. De meest voorkomende optie was poliklinische opname, dit houdt in dat je twee keer per week langs komt in de kliniek. Het zou wel nog ongeveer zeven maanden duren om hiervoor in aanmerking te komen. De andere optie was klinische opname, dit is bij extreme gevallen en heeft niet de voorkeur. Dit houdt in dat je in ongeveer tien weken van zondagavond t/m vrijdagmiddag in de kliniek aanwezig bent (dus ook slapen grrrrr).

Na de gesprekken was er ook nog een lichamelijk onderzoek. Dat ik te veel was afgevallen in de weken tussen de afspraken met de huisarts en het intake gesprek was gevoelsmatig natuurlijk geen slecht nieuws. Het was wel schrikken toen ze vertelden dat mijn hartslag te laag was.

Een paar dagen speculeren wat het zou gaan worden. Ik was team-Poliklinisch en Danya samen met mijn ouders team-Klinisch. Anderhalve week later kregen wij een adviesgesprek. Helaas voor mij ging team-Klinisch er met de winst vandoor.

Veel van dat gesprek is niet meer binnengekomen. Na het woord ‘klinische opname’ had mijn ziel de zaal verlaten (op zoek naar de poli). Gelukkig was ik niet alleen en waren mijn ouders erbij. Zij konden mij later inlichten dat ik daar wel kan gaan schilderen als dagactiviteit. Niet mijn hobby en zeker niet een kwaliteit!

Tijdens dit gesprek gaven ze aan dat er een wachttijd van ongeveer een maand zou zijn. Gisteren bleek dat het allemaal nog iets sneller gaat.

Ik heb er veel verdriet van en zie er heel erg tegenop. Tegen de behandeling en ook het loslaten van mijn normale leven, vooral mijn werk en volleybal. Eng om niet te weten waar je terecht komt, met wie je daar zit en om niet te weten of je de behandeling goed doorkomt. Boulimia is absoluut het zwaarste waar ik tot nu toe mee heb moeten dealen en de komende tijd zal het nog even niet makkelijker worden.

Vanaf maandag 11 november zit deze Mos in de kliniek te schilderen en haar boulimia te overwinnen. Over een maand of drie verloten we mogelijk een echte ‘Mos’.

Comment Box is loading comments...