De diagnose

We laten ons niet zomaar vertellen dat we niet volmaakt zijn!

Geschreven door Ruby & Danya op 19 oktober, 2018

Danya

Zo rond mijn 17e zat ik samen met mijn moeder op een bankje in de zon. Huilend vroeg ik aan haar of ik me mocht laten testen op ADD. De huisarts had dit eerder al eens genoemd maar daar was nog geen actie op ondernomen.

Ik had heel goed door dat heel veel dingen in het leven mij moeilijker af gingen als bij anderen! Het falen en niet voldoen aan verwachtingen van mezelf en mijn omgeving was ik zat. Op dat bankje kwam alles eruit. Niks in mijn leven lukte en daar moest wat aan gedaan worden. Wat precies, wist ik toen ook nog niet.

Het eerste examen waar ik met vlag en wimpel voor slaagde was de ADD test. Een certificaat voor depressie kreeg ik er meteen bij, samen met een recept voor de apotheek.

Het duurde ongeveer 3 jaar voordat een behandelaar suggereerde dat ik mogelijk autisme had en stelde die diagnose. Mijn eerste reactie was “Ik kan toch praten?!”, “Ik heb toch vrienden?!”, en vroeg daarna een second opinion aan. Ik werd doorverwezen.

De psychologische onderzoeken lieten geen ruimte voor twijfel. Als ik bij het schrijven van deze blog de rapporten terug lees is het ook hilarisch om te bedenken dat ik zo sceptisch was ten opzichte van het hele autisme verhaal.

Conclusie second opinion:
“Danya valt uit op taken die een beroep doen op het overzicht van een niet abstract geheel; ze raakt hierbij afgeleid door details en verliest het overzicht. Dit komt met name tot uiting in taken die een beroep doen op sociaal inzicht”

“Vermoedelijk kost het Danya dermate veel energie om haar directe belevingswereld te begrijpen, dat er weinig ruimte overblijft voor meer algemene ontwikkeling”

“Huidig onderzoek geeft sterke aanwijzingen voor ASS”

Ruby

Ik autistisch? Dat Danya autistisch was, dat wisten we wel. Met mij was gelukkig niks aan de hand. Een concentratieprobleem, alla, dat kon ik wel handelen.

Op de middelbare school kreeg ik de diagnose ADHD en daarbij de behorende medicatie. Hiermee lukte het mij om in ieder geval mijn VMBO-T diploma te halen. Het serieuze probleem daar kwam ik achter tijdens mijn laatste jaar MBO Cultureel Organisator. Tijdens de stage kreeg ik als kritiek dat ik nooit vroeg of iemand wat te drinken wilde.

Hoe doe je dat? Hoe vaak doe je dat? Welk tijdstip doe je dat? Hoe weet je of iemand dorst heeft? Gelukkig met app berichtjes van mijn ouders lukte het mij om de belangrijke vraag te stellen, wie wilt er wat drinken?

Het volgende probleem werd ontdekt toen ik klanten op de gang liet staan. Er was ook niet tegen mij gezegd dat ik moest vertellen waar ze konden gaan zitten! De opdracht was toch echt: jas aannemen en vragen wat ze willen drinken. Dat ik dit bij binnenkomst letterlijk uitvoerde was niet geheel gewenst, maar ik was zeer tevreden.

Alleen Danya was beperkt toch? Hier begonnen de twijfels te komen.

Het jaar daarop begon ik aan de ALO (Academie voor Lichamelijke opvoeding). Na mijn eerste tentamen niet gemaakt te hebben door een mailtje van school waarin stond dat er niet ‘teveel’ mensen bij het inleverpunt mochten staan, waardoor ik het gewoon helemaal niet dorst in te leveren, heb ik toch ook maar een second opinion aangevraagd. Hier kwam heel duidelijk uit ‘syndroom van Asperger’. Dat is kut. Nu was ik toch officieel ook beperkt. School kon deze diagnose iets minder waarderen en helaas moest ik stoppen.

Comment Box is loading comments...