Wel of niet vertellen

Vertel je dat je autisme hebt?

Geschreven door Ruby en Danya op 2 december, 2018

Wel of niet vertellen

Ruby: Bij het uitgaan is ‘Hoi, ik ben Ruby en ik heb autisme’ niet de beste openingszin.

Of je nou een sollicitatiegesprek hebt, lid wordt van de plaatselijk knutselclub of op een andere manier in aanraking komt met nieuwe mensen, het is altijd een dilemma of je wel of niet verteld dat je autisme hebt.

Danya: Het hangt voor mij enorm af van de situatie. Het is niet dat ik me ergens voor schaam maar gevoelsmatig sta ik al 1-0 achter als iemand wel weet dat er sprake is van autisme nog voordat hij/zij mij heeft leren kennen. Dit komt misschien ook wel door het beeld wat ik zelf had van autisme voor me eigen diagnose.

Ik vertel het wel liever voordat iemand er zelf achter komt!

Ruby: Het is voor mij anders. Het vertellen van de min- en pluspunten van autisme is mijn werk. Daar weet dan ook iedereen goed wat me zo bijzonder maakt.

Danya: Bij solliciteren, is het bijvoorbeeld in de ICT-wereld ook handig om te melden dat je een manier van denken hebt die voor de neurotypische mens (normaal mens AKA niet-autist) moeilijk is. Het hebben van een autisme diagnose is niet geldig als diploma maar in deze sta je zeker wel met 1-0 voor.

Op veel momenten is het noodzakelijk om me bijlage met afwijkingen te presenteren. Soms had en heb ik hulp nodig. Omdat de wereld steeds bekender is met ASS, AD(H)D en andere veroorzakers van alternatief denken, zijn er steeds meer mogelijkheden die daar ondersteuning voor bieden. Denk bijvoorbeeld aan studiebegeleiding en financiële ondersteuning bij studievertraging. Ik heb op me werk nu een jobcoach. Om duidelijk te maken dat ik die hulp wel kon gebruiken zat er niets anders op dan uit de kast te komen.

Ruby: In het dagelijks leven vind ik het irritant dat ik na het vertellen van het autisme verhaal voel dat niet iedereen weet hoe je daar goed mee omgaat. Soms worden situaties juist ongemakkelijk door de niet-autist. Dan denk ik: ‘Wie is er nou de autist’

Ruby & Danya: De vervelendste reactie die we krijgen op onze ‘hoi, ik heb autisme’ is dat mensen ons vertellen dat we dat niet hebben (welke opleiding hebben zij gevolgd?). Eerst was er de neiging om een aantal moeilijkheden op te hoesten om aan te tonen dat er wel degelijk problemen zijn, die voortkomen uit het hebben van autisme.

“Ik kan wel praten maar durf niet naar de SUBWAY (of dergelijke). Ik ben dan zo gestrest over alle vragen die er komen. Welke ingrediënten er op het broodje moeten, hoe groot het broodje moet zijn, boter erop, is dat broodje bruin of wit, warm of koud, met of zonder pitten, welke saus gaat er overheen en is het hier opeten of meenemen. Alleen samen met iemand, die alvast besteld en dat dan mijn tekst alleen hoeft te zijn: ‘Doe mij maar hetzelfde’, lukt dit"

Danya: Nu bewijs ik me niet meer. Iedereen die zo stom reageert staat bij mij met 2-0 achter.

Ruby: Ik wil wel graag dat mensen rekening houden met mijn beperking maar niet dat ze me anders gaan behandelen. Hoe dat er precies uitziet weet ik ook nog niet.

Comment Box is loading comments...